|
Columns
|
|
Geschreven door Stafdewilde
|
|
dinsdag, 02 september 2008 21:21 |
|
Wie biedt ons, lezers van De Standaard, nu een 'platform voor vrije meningsuiting' aan: de groep in hoofdzaak linkse intellectuelen en auteurs die zich onder deze naam hebben verzameld; de reagerende eerder rechtse groep die zichzelf de eretitel 'platform voor faire meningsuiting' toekent; of onze dagelijkse krant die beide manifesten tegenover elkaar plaatst?
Als je van oordeel bent dat de meningen eenzijdig in onze media aan bod komen, is het dan verstandig om jezelf 'open' te noemen? Daardoor geef je toch een open doelkans aan elke fanaticus - van links of van rechts - om te zeggen: als jullie zo open en verdraagzaam zijn, dan moet mijn overtuiging ook op jullie forum terecht kunnen???
In de krant van dinsdag 2 september vinden we gewoon een woordspelletje van betweters: de ene argumenteren met het epitheton 'vrij', de andere maken er 'fair' van, maar alleen de eerste tekst bevat onweerlegbare feiten. De pro-Israëlische tekst is een zoveelste jammerklacht die hoofdzakelijk op emoties drijft.
In theorie is het zo dat in onze open mediamarkt elke opinie tot uiting kan komen, maar een mediaspecialist zou kunnen becijferen welke strekkingen het vaakst en het nadrukkelijkst aan het woord komen. Probeer als lokale actiegroep maar eens wat mediabelangstelling te verkrijgen: daar heb je een hongerstaking of een kerkbezetting voor nodig en liefst van al onderneem je een levensgevaarlijke stunt door op een stellage of een hijskraan te klimmen.
Het Brugse Groene Gordelfront dat zich in hoofdzaak manifesteert met poëziewandelingen in het Lappersfortbos komt nauwelijks in het nieuws, en de actiegroep die strijdt tegen een asbeststort nabij Ronse - in het door Herman Teirlinck zo geliefde Muziekbos - kan zich enkel manifesteren via het internet.
Er is dus wel degelijk een probleem met de informatieverspreiding en met de duiding van het nieuws: wie niet op zoek gaat naar aanvullingen bij wat de eigen krant schrijft of wat de vaste tv-zender selecteert, die heeft amper enig benul van wat er zich in de wereld en in het eigen landje afspeelt. Geïnformeerd zijn is een full time job, niet enkel voor beroepsjournalisten.
Wat mij stoort is de opzettelijke verdraaiing van de waarheid, onder meer door een deel van de feiten weg te laten. Iedereen heeft recht op een eigen interpretatie van het gekende als men maar bereid is om de eigen kennis te toetsen en uit te breiden, wat het tegenovergestelde is van de dogmatische en vastgeroeste benadering van de werkelijkheid. Genre Mia Doornaert die al tientallen jaren hetzelfde blijft uitschreeuwen, ergens moet dat te maken hebben met een jeugdtrauma.
In concreto: het is een onloochenbaar feit dat geen enkele UNO-resolutie tegen Israël - hoe terecht de veroordeling ook mag geweest zijn - werd uitgevoerd. Om twee redenen: de schuldbewuste lafheid van Europa dat zit opgescheept met een verleden van jodenhaat, en de macht van de joodse lobby in de VS. Joden helpen de zaak van Israël geen millimeter vooruit door misdaden goed te praten of te ontkennen die zijn bedreven door het Israëlisch leger of door kolonisten. Met die houding kan je krantenkolommen veroveren maar niet de geest en het hart van miljoenen moslims en Arabieren.
Wie van zichzelf beweert dat hij of zij behoort tot een door een god uitverkoren volk dat daarom meer rechten heeft dan andere volkeren, hoeft niet verbaasd te zijn dat er vijandige reacties komen vanwege deze andere volkeren die zweren bij een andere god of vanwege kritische geesten die elke god verwerpen als een illusie. Staf de wilde
|
Niet no...
