Hij zou graag een uurtje alleen hebben met George Bush, de enige Amerikaanse president die niet met hem wil spreken. Seymour M. Hersh is de kwelgeest van Washington.

 
Pulitzerprijs

 

Seymour Hersh (70) kreeg in 1970 een Pulitzerprijs voor zijn reportages over het My Lai-bloedbad in Vietnam. In 2004 bracht hij het schandaal van Abu Ghraib aan het licht. Zijn uitgever noemt hem een eenzame wolf; de beste in zijn soort. Een outsider, iemand die buiten het systeem werkt, van onderaf te werk gaat. Zijn lange, vaak controversiële stukken, tegenwoordig vooral over de Amerikaans-Iraanse spanningen, worden gepubliceerd in het kleine maar gezaghebbende The New Yorker. Annals of National Security staat er steevast boven, maar het is het Midden-Oosten dat hem zorgen baart. Hij is misselijk van de oorlog in Irak, zegt hij, en teleurgesteld in zijn president. ‘Trotski en Bush: allebei revolutionairen, radicalen; niet op te voeden.’

In de Europese Unie als pendant van de Amerikaanse politiek heeft Hersh niet veel vertrouwen. ‘Als je de gewone Amerikaan naar de Europese Unie vraagt, denken ze dat het iets met hotelmedewerkers is. Een vakbond of zo. Ik denk niet dat de EU deze oorlog had gewild. Ze hebben allemaal een manier gevonden om met de VS door één deur te kunnen blijven gaan. Het is een schande. Net als de NAVO: een speelbal in de wind.’

 

Nederland 

 

Seymour Hersh was eind vorige week kort in Nederland. Samen met Joris Luyendijk en Kader Abdolah nam hij de jaarlijkse Van der Leeuwlezing in Groningen voor zijn rekening. Tijdens zijn verblijf in Nederland verbaasde hij zich over de commotie rond de NAVO-top in Noordwijk en het besluit van acht NAVO-landen plus Georgië om de missie in Afghanistan te ondersteunen.

‘Er is zo’n film, ‘Dead man walking’, over een man in de dodencel. Ik zou zeggen: ‘Wé are the dead men walking.’ De taliban doen het nu domweg beter, hoe vreselijk ze ook zijn. We bombardeerden Afghanistan en gooiden de taliban in 2001 het land uit. Waarom denk je dat de bevolking ze weer heeft toegelaten? Omdat wij gewelddadiger zijn. De NAVO en de VS hebben daar gewoon te veel mensen gedood.’

De journalist, wiens ouders begin vorige eeuw vanuit Oost-Europa naar de Verenigde Staten emigreerden, staat bij veel collega’s te boek als een cynische man, een einzelgänger. Maar door zijn lange staat van dienst en het enorme netwerk dat hij gedurende zijn loopbaan opbouwde, weet hij altijd precies wat er speelt. Meestal eerder dan zijn collega’s.

 

Iran

 

Dat geldt ook voor het Amerikaanse voornemen om chirurgische aanvallen uit te voeren op trainingskampen en commandoposten van de Revolutionaire Garde in Iran. Hersh schreef begin deze maand in The New Yorker over het mogelijke gebruik van sea launched cruise missiles en bombing strikes. ‘In 2001 schreef ik voor het eerst over de nucleaire dreiging van Iran. Iedereen zei toen dat Iran vijf jaar van de atoombom verwijderd was. Dat zeggen ze nu weer, en dat zeiden ze vijftien jaar geleden ook. Iran is een van de weinige landen die bestuurd wordt door filosofen. Ze vertalen meer boeken van Socrates en Aristoteles dan wie dan ook. Het is geen oorlogsland. Ze zijn nog steeds niet verder dan drie procent uraniumverrijking. Ze hebben vijf procent nodig voor een kernreactor en negentig voor een bom. De Israëli’s zijn panisch voor de ‘atoommacht Iran’, maar voorlopig hebben ze de problemen daar nog lang niet opgelost.’

 

Kruistocht

 

Het enfant terrible van de onderzoeksjournalistiek verwacht niet dat George Bush veel geleerd heeft van het hoofdstuk Irak. ‘Denk je dat wij iets zouden opsteken van onze fouten in het verleden? Dat een land dat ten oorlog trekt in Vietnam en er meer dan vijftigduizend manschappen verliest, zich twee keer zou bedenken voor het zich in een nieuwe oorlog stort? We zijn natuurlijk geen stel idioten hier, maar als het aankomt op de overheid zou je dat wel denken. Iedereen ziet dat de oorlog in Irak een ramp is, maar Bush vindt van niet. Hij is op een heilige missie in het Midden-Oosten. Een kruistocht. Waarom praat hij niet met de Iraniërs, de Syriërs, met Hamas? Hoe kan hij nu nog denken dat hij de soennieten in Irak kan organiseren? Bush wil samen met hen, Israël en Engeland een coalitie maken tegen de sjiieten. In het Arabisch hebben ze daar een mooi woord voor: fitna. Broedermoord. Moslims die onderling vechten. Dat is wat daar gebeurt.’

 

Netwerk uitzending

 

 

Het Witte Huis en het Pentagon houden de wekelijkse publicaties van Hersh nauwlettend in de gaten. Commentaar volgt meestal achteraf. ‘Tijdens de termijn van Clinton kon ik afspreken met senior officials en met ze bespreken waar ik over aan het schrijven was. Meestal om te checken of er geen onwaarheden in stonden. Onder Bush gaat dat niet.’

 

Zijn publicaties worden er niet minder geloofwaardig om. Bij The New Yorker worden geen onzorgvuldigheden geduld. Ook niet van de eenzame wolf Seymour Hersh.

_{Bron: DePers
Door: Alwin Kuiken}

Reacties

Toevoegen Zoeken RSS

3.23 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."