Goedkeuring geloofsbrieven Nederlandse politici

Columns

Geschreven door Muntaha

maandag, 16 april 2007 17:47

De gang van zaken rond de geloofsbrieven van islamitische Kamerleden liet zien waar het structureel aan ontbreekt in de Nederlandse politiek en de problemen liggen niet slechts bij onderbuikgevoelens als zodanig.

Schrijnend wordt duidelijk hoezeer de Nederlandse politiek zelfs de meest minimale professionaliteit ontbeert. Normaal gesproken zouden er bepaalde criteria moeten zijn waaraan nevenfuncties van parlementsleden, ministers en ambtenaren moeten voldoen. De resultaten van onderzoek der geloofsbrieven van aspirant-politici en -ambtenaren behoren openbaar te zijn, zodat iedereen weet met wie we te maken hebben, welke hoofd- en nevenfuncties deze personen hadden en hebben, en waarom eventuele huidige nevenfuncties goedgekeurd zijn. Dan hadden we nu niet het gezeur achteraf gehad van zwerversfiguren als Wilders, doch ook niet van meer patricische karakters als VVDer Henk Kamp. In een aantal opzichten is Henk een echte Nederlander. Dus klassebewust, iemand die altijd langs lijnen van afkomst denkt en vindt dat de arbeider z'n plaats moet weten: onderaan. Arbeiderskinderen gaan niet naar het vwo doch naar vmbo-praktijk, al kunnen ze beter. Dus internationale missies en adviseursschappen zijn slechts weggelegd voor blanke politici, zeker niet voor islamitische gekleurde niet-westerse enthousiastelingen in de politiek. Het is een slecht voorbeeld naar de islamitische gemeenschap in Nederland toe, wanneer een representant uit hun groep in de politiek een dergelijke eervolle taak in het buitenland krijgt: praten over democratie, mensenrechten en vrouwenemancipatie. Slechts niet-islamieten, het liefst ook nog blanken, mogen meepraten over kwesties waar zoveel eer mee te behalen valt, zelfs een vieze zwerver als Dion Graus is dan nog te verkiezen boven een schone hoogopgeleide moslim als Arib. Een heer is nu eenmaal een heer en een knecht een knecht. Kamp is een typische Nederlander in die zin dat hij voortkomt uit de denkschool die arbeiderskinderen niet goed genoeg achtte voor de hbs en dat soort Nederlands gedrag moet met wortel en tak uitgeroeid worden. Dat kan slechts in een open, professionele en formele bestuurscultuur. Geloofsbrieven en nevenfuncties horen uit de achterkamertjes te verdwijnen en volledig openbaar gemaakt te worden, evenals de reden om hen goed te keuren, dit om sluimerend racisme en het begin van godsdienstvervolging in de kiem te smoren.

Opvallend is overigens dat de rechtse geestverwanten van Wilders, Ephimenco en Bart Jan Spruyt, zich inmiddels tegen Wilders gekeerd hebben. Ephimenco schreef een open brief in Opinio van 8 maart jongstleden, gericht tot Wilders: 'U eist de volledige verantwoordelijkheid voor uw onbezonnen tirades op, en dat maakt het een stuk gemakkelijker om u daarop aan te spreken. Ik ben al een tijdje van mening dat u, in uw eentje, het hele debat rond de islam en de weerslag van deze religie op de samenleving om zeep heeft geholpen. Door op woorden en gedachten van anderen te parasiteren en daar karikaturen van te maken, door met uw klaroenstoten andermans trommelvliezen te bewerken, door grove provocaties met zinnige argumenten te verwarren, heeft u de discussie in gijzeling genomen en het debat vervuild. U eist nu alle ruimte voor u alleen op, en u overschreeuwt anderen. Het zal dan ook niemand verbazen dat intellectuelen en publicisten die zich tot voor kort in die discussie mengden, de door u in beslag genomen ruimte aan het verlaten zijn – waarschijnlijk uit vrees om met u te worden geassocieerd. Is het u niet opgevallen dat u stapsgewijs moederziel alleen bent komen te staan? Dat bijna geen van die intellectuelen die sinds een jaar of vijf de discussie voerden, vandaag aan uw zijde te vinden is? Integendeel. Iemand als Afshin Ellian bijvoorbeeld nam vorige week in zijn NRC-column duidelijk afstand van uw standpunten. Hij schreef: “De onontkoombare conclusie luidt: spijtig genoeg ontwikkelt Wilders zich in een snel tempo in de richting van extreem-rechts.” Ik voeg hieraan toe: logischerwijs wil dan niemand die een zinnige discussie wenst, deze ontwikkeling in uw kielzog meemaken. ... Sinds uw Onafhankelijkheidsverklaring uit 2005 is uw hak- en snijwerk grimmiger geworden. U laat geen sprankje hoop meer aan al die gematigde moslims die u voor het gemak in de grote postzak van het onverdraagzame fundamentalisme hebt gestopt. Retour à l’envoyeur, allemaal, en per direct als het kan. Onder de pulserende werking van uw retoriek ontvouwt zich een kale vlakte zonder begroeiing, een dorre ruimte die verlichte geesten ontvluchten. Het verkeer van gedachten is tot stilstand gebracht, en voor velen gloort alleen de wanhoop en de wrok die u, dag in dag uit, genereert. Anders dan in 2005 kan ik helaas voor u geen verzachtende omstandigheden meer ontdekken.'

En Bart Jan Spruyt zegt vandaag in een Volkskrant-interview: 'Wilders vervuilt het debat. Een jaar geleden was Bart Jan Spruyt, oprichter van de conservatieve denktank Edmund Burke Stichting, druk met het zoeken van kandidaten voor de nieuwe politieke partij van zijn toenmalige geestverwant Geert Wilders. Bij alle zaterdagen in zijn agenda had hij een groot, rood kruis gezet; die dagen hield hij vrij voor de screening van goede mensen.
En voor hun opleiding, want als de groep eenmaal compleet was, zou hij de verse politici in een klasje stoppen om ze de finesses van het liberaal-conservatieve gedachtengoed bij te brengen. Op een dag had hij een geweldige kandidaat gevonden. Erudiet, veel affiniteit met de ideeën van Wilders. En moslim. Dat was mooi, vond Spruyt; zo kon je in één klap afrekenen met alle vooroordelen, en laten zien dat je wel degelijk geloofde in de modernisering van de islam. Spruyt maakte een afspraak voor een kennismaking tussen zijn kandidaat en Geert Wilders. Een paar uur voor de ontmoeting zei Wilders ineens: ‘Ik doe het toch maar niet. Want als we hier een moslim hebben, kunnen we nooit meer grapjes maken over de islam.’ Bart Jan Spruyt beende woedend Wilders’ zolderkamertje uit.
‘In de gang zag ik iemand met krulletjes en zo’n proletarisch matje in zijn nek. Ik vroeg: wie is dat? Dat is Dion Graus, zeiden ze. Die had net voor TV Limburg een serie over Wilders gemaakt, dus ik zei: oh, komt er een vervolg op die serie? Neehee, zeiden ze, Dion komt hier als kandidaat. Hij gaat bij Geert op de lijst! Toen wist ik: ik heb hier niets meer te zoeken.’ ... Het liep mis, zegt Spruyt, omdat Wilders alles alleen wilde doen: ‘Hij omringt zich liever met lakeien dan met sterke mensen.’ Boven dien wilde Wilders zijn agenda niet verbreden. En het liep vooral mis op Wilders’ opvattingen over de islam. ... Een jaar geleden gaf hij een interview aan het Algemeen Dagblad. Toen riep hij iets ruigs als ‘Ik wil niet dat er een moslimburgemeester komt in Nederland.’ Ik zei: dat kun je niet zeggen, Geert; als het een moslim is die zich onze democratische waarden heeft eigen gemaakt, is dat geen enkel probleem. Vervolgens is die passage geschrapt. Maar nu zegt hij dat soort dingen dus gewoon wél. Hij ontwikkelt zich in extreemrechtse richting. Dat hij in de discussie over de dubbele paspoorten toegeeft dat het hem er uiteindelijk vooral om gaat dat Albayrak en Aboutaleb moslims zijn, wijst daarop. Hij zegt altijd dat hij onderscheid maakt tussen islam en moslims, maar nu is gebleken dat hij dat helemaal niet meent. Zo’n uitspraak dat de ‘tsunami van moslims nu ook het kabinet heeft bereikt’ is gevaarlijk en riskant; maar niemand corrigeert hem meer. Hij heeft zich omringd met kritiekloze adepten, die hem eerder opjutten dan matigen.’

Mijn eigen idee is dat Wilders langzaam aangetast wordt door het vele alleen zitten in beveiligde afzondering waardoor hij te weinig normale mensen ziet en teveel op zijn eigen steeds kleiner wordende gedachtenwereldje wordt teruggeworpen. De haat tegen de islam zat er al in, echter kan nu tot volle wasdom komen.

Muntaha

Reacties

Toevoegen

Zoeken

RSS