Gisteravond op tv was er een discussie over de burqa. Een islamitische behoofddoekte jongedame maakte de opmerking 'wie zijn wij om te zeggen dat een niqab-draagster geen feministe zou zijn'. Dit roept de vraag op hoe het komt dat de term 'feministe' zo'n merkwaardige opwaardering maakte van scheldwoord tot geuzennaam.

Gisteravond op tv was er een discussie over de burqa. Een islamitische behoofddoekte jongedame maakte de opmerking 'wie zijn wij om te zeggen dat een niqab-draagster geen feministe zou zijn'. Dit roept de vraag op hoe het komt dat de term 'feministe' zo'n merkwaardige opwaardering maakte van scheldwoord tot geuzennaam.

Het heeft heel lang geduurd eer je kon salonfähig toegeven dat je feministe was. Een man kon bovendien er eerder voor uitkomen dat hij feminist was dan de vrouw zelf. In de jaren zeventig was steun verlenen aan de emancipatie van de vrouw nog helemaal niet vanzelfsprekend. Er was inderdaad de voorlichtingsactie 'Marie wordt wijzer' waarin vrouwen aangemoedigd werden hoger onderwijs te volgen en überhaupt een opleiding die tot een echte baan zou leiden. Vervolgens kwam er 'kies exact' met foto's van jonge meiden in een natuurkunde lokaal. De computer had in de jaren tachtig nog een onvrouwelijk imago. De Rutgersstichting moedigde het gebruik van voorbehoedsmiddelen aan en gaf voorlichting over tegengaan van geslachtsziekten, waardoor seks onder de jeugd een grote vlucht kon nemen. De man bepaalde volgens de wet tot begin jaren tachtig nog waar de echtelijke woning kwam te staan en zijn stem kreeg de doorslag bij conflicten over de kinderen of de huishouding. Het was tot begin jaren tachtig ook niet vanzelfsprekend dat politieke partijen gelijkberechtiging van man en vrouw nastreefden. Je kon dus nog niet overal uitkomen voor een feministische gezindte. Degenen die dat deden, hadden het onaantrekkelijk imago van de in tuinbroek gehesen lesbienne met kort stekelkoppie. De bezoekster van het vrouwencafé, een instituut dat eind jaren tachtig onmerkbaar verdween. Echter gelijkberechtiging van man en vrouw werd begin jaren tachtig toch een issue, zoals bierdrinken onder vrouwen gemeengoed werd. Achterstelling van de vrouw in het familierecht verdween grotendeels. Dit betekende dat het feminisme uit de linkse hoek verdween.

In de jaren tachtig zagen we ook een andere ontwikkeling: het communisme en socialisme moesten terrein prijsgeven aan het nieuwe kapitalistische ideaal dat 'marktwerking' genoemd werd. Die kreet lag iedereen op de lippen bestorven. Het communisme verdween ook uit vele politieke systemen, formeel in Rusland en Oost Europa, informeel in China. Toen moest er een nieuwe vijand gezocht worden en de islam bleek een dankbare prooi. Vernietigingsoorlogen tegen islamitische landen volgden, doch ook demonisatie van islamitische denkbeelden. De man-vrouw relatie in de islam bleek het meest in het oog lopende mikpunt. De islam was de grote vrouwenonderdrukker en de islamitische kleding voor de vrouw zou deze tot uitdrukking brengen.

Echter het bleek en blijkt dat binnen de islamitische gemeenschap de kreet 'feminisme' ook gebruikt wordt, en in positieve zin bovendien. Enerzijds wordt er de vrouw mee bedoeld die zich niet laat uitbuiten voor economisch gewin en uit vrije wil kiest voor de rol van moeder en echtgenote. De vrouw die gebruik maakt van haar islamitisch recht om niet te hoeven werken en er bezwaar tegen maakt dat zo'n vrouw in de ogen van sommige westerlingen als onderdrukte of hoer gezien wordt. Anderzijds wordt ook de vrouw bedoeld die in de islam volledig het recht heeft tot betaalde arbeid en haar huishouden in gelijkwaardig overleg met de man voert, zoals de Qor'aan het beschrijft. Deze laatste stem wint sterk aan invloed in de islamitische wereld en leidde in diverse landen reeds tot wetshervormingen ten gunste van de vrouw. De Marokkaanse vrouw kan nu echtscheiding vragen zonder alles kwijt te raken, de Egyptische vrouw kan vrij reizen en de Saoedische vrouw mag haar beroep uitoefenen als mannen. Kortom niet alleen voor de westerse en niet-islamitische vrouw is 'feministe' nu een geuzennaam. Echter de westerling sluit zich af voor dit tweede islamitische vrouwbeeld en blijft hameren op het eerste, het vijandbeeld van de islamitische huisvrouw die de bevrijde westerse vrouw haar rechten weer wil afnemen, een vijandbeeld dat nodig is om draagvlak voor de vernietigingsoorlogen in het midden oosten te behouden. Ook hier zien we Nederland voorop lopen in de giftige propaganda tegen de islam met als hoogtepunt de mythe van de eremoord op de ongehoorzame vrouw. En dat terwijl Nederland pas begin 2006 het mannelijk privilege op duelleren om een vrouw afschafte...

Muntaha

Reacties

Toevoegen Zoeken RSS

Reageer
Naam:
E-mail:
Onderwerp:
UBBCode:	-kleur-aquazwartblauwfuchsiagrijsgroenlimoenmaroonnavyolivepaarsroodzilvertealwitgeel -grootte-tinysmallmediumlargehuge
	Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Powered by !JoomlaComment 3.23

3.23 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."