Mijn moeder zei vroeger: onlusten, aanslagen en revoluties vinden meestal plaats in de herfst en de lente. Als we de geschiedenis nalezen, zit daar wel wat in, al is het geen wet van Meden en Perzen. Echter in deze jaargetijden plegen mensen ook terreur op zichzelf. Niettemin, laten we deze mensen die de krant niet halen niet vergeten.

Mijn moeder zei vroeger: onlusten, aanslagen en revoluties vinden meestal plaats in de herfst en de lente. Als we de geschiedenis nalezen, zit daar wel wat in, al is het geen wet van Meden en Perzen. Echter in deze jaargetijden plegen mensen ook terreur op zichzelf. Niettemin, laten we deze mensen die de krant niet halen niet vergeten.

De herfstdepressie is inmiddels een officieel erkende ziekte, er bestaat zelfs een therapie tegen. Die bestaat uit het licht van speciale daglichtlampen. Niettemin schrok ik, toen ruim een week geleden een jonge vrouw zich het leven benam door de zee in te lopen. Dochter van een goede vriendin. De broers en zusters huilden en lachten beurtelings tijdens de uitvaart, toen dierbare en ook vrolijke herinneringen opgehaald werden. Wanneer gelachen wordt op een begrafenis, is het verdriet groot. Jonge mensen waren verslagen, de ouders als verdoofd. 'Je kiest om te leven', was haar motto geweest, daar waar de meer weerbaren zeggen 'ik hoop dat me nog genoeg tijd gegund is om dit leven te genieten'.

Nogmaals schrok ik, exact een week later, toen twee brandweerauto's, even later een derde, en twee ambulances met loeiende sirenes in mijn straat stopten. Was er brand? Er was geen brand. Ambulancebroeders stonden op het balkon van een der appartementen met duidelijk iets zwaars in handen. Ze hadden ergens haast mee. Buren stonden beneden op straat. 'Ik zag hem hangen'. 'Al jaren horen wij kabaal uit zijn huis, wanneer hij problemen met zijn vrouw heeft'. 'Zijn vrouw en kinderen zijn eindelijk bij hem weg, na zoveel problemen en geweld waarbij de politie, de huisbaas en maatschappelijk werk helemaal niets deden'. 'Híj had weg gemoeten in plaats van dat zijn gezin het huis uit moest'. Er was woede kortom om deze man die met een laken aan de buis van zijn schotelantenne poogde zijn leven te beëindigen. De brandweer takelde hem met een brancard zijn balkon af. Leeg staat het huis nu, licht brandt nog steeds, het laken hangt er nog, niemand lijkt verdriet om deze man te hebben, hem te missen. Niemand schijnt de gevoelens der kinderen in de buurt te willen kwetsen en geen bloemen worden neergelegd voor deze man die het leven uit wilde stappen, niemand weet wellicht of hij nog leeft. Toch sta ik nu even bij hem stil. Of dat verdiend is, laat ik even in het midden.

Muntaha

Reacties

Toevoegen Zoeken RSS

Reageer
Naam:
E-mail:	geen bericht bij:geen bericht bij:
Onderwerp:
UBBCode:	-kleur-aquazwartblauwfuchsiagrijsgroenlimoenmaroonnavyolivepaarsroodzilvertealwitgeel -grootte-tinysmallmediumlargehuge
	Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Powered by !JoomlaComment 3.23

3.23 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."